Dziedzictwo Al-Andalus: Dialog zamiast walki kultur.DE

Od poczatku istnienia ludzkosci istniala obawa przed obcymi i ksenofobia. Jednak w tej wielowiekowej historii ksenofobii pojawila sie równiez iskierka nadziei, której przykladem jest sredniowieczna Andaluzja. W niniejszej ksiazce udowodniono, ze Al-Andalus nie jest mitem, jak sie obecnie czesto twierdzi, ale dziedzictwem, które moze stanowic szanse na przeksztalcenie "walki kultur" w pokojowy "dialog kultur". Taki dialog kultur opiera sie zasadniczo na wzajemnej znajomosci jezyka. Byla to równiez podstawa dialogu kultur w Al-Andalus. Nie tylko Arabowie tlumaczyli przede wszystkim greckie dziela naukowe i filozoficzne, ale równiez chrzescijanie i zydzi poslugiwali sie jezykiem arabskim. Szczególne znaczenie ma fakt, ze juz ibn Rushd (Awerroes) w Al-Andalus, nawiazujac do Arystotelesa, opowiadal sie za niezaleznoscia zarówno od religii, jak i polityki, podczas gdy w Europie idea ta przyjela sie znacznie pózniej, w epoce oswiecenia w czasach nowozytnych.